روز چهارده فروردین است. مثل همیشه های شنبه در مطب هستم . در میانه تعطیلات چند خطی نوشتم . تلخ و بد طعم بودند ولی تکنولوژی که مثل زنان ویاری است، همه را بلعید و جوید و برد . شاید در دلش گفت ول کن زن شب عیدی کام مردم را تلخ نکن. امسال یک کمی به زور به برنامه های عید رسیدم.یک حس بدی به من تشر میزد و میزند که قلبم خیال همکاری طولانی ندارد. شاید هم من دمار از روزگارش در آوردم .چقدر برنامه داشتم که وقتی پیر شدم تازه سیگاری شوم! حتی تا ظهر چهارشنبه سوری لخت و بد خلق نشسته بودم ولی بالاخره تکان خوردم. بچه ها حقوقی دارند. هفت سین چیدم یکی هم از پهلویش در آوردم برای لابی

خاطراتی از سریالهای تلویزیونی دهه 60 در مجله داستان تیرماه دارم دوستانی با محبتی که نوشته هایم را دنبال میکنند آن را با نام منشور دوار پیدا میکنند

فکر میکنم پروژه خلقت انسان از اولش هم شکست خورده بوده . از روزی که بشر پا به این کره بدبخت خاکی گذاشته هیچ روزی نبوده که با خودش نگفته باشه خدایا گندش در آ مد یک منجی بفرست. یک پاک کن، یک حلال ، یک بسته چنته،تا همه چیز را بشوید و ببرد. از همان اول هم که قابیل زد هابیل را کشت عمل اینقدر وحشیانه بوده که بخواهیم این پروژه را تعطیل اعلام کنیم. هر چقدر جمعیت زیادتر شد ابعاد شقاوت هم گسترده تر. هر روزش پر از حادثه های عجیب که تا به امروز ادامه دارد. حالا دیگه آدمها مثل روزهای اول با تبر، با سنگ، با کامیون، با دست به همدیگر حمله میکنند. جنون کشتن انگار یک خارش چند ه